İstanbul Modern’deki Semiha Berksoy sergisini gerçekten beğendim. Hatta gezerken sık sık şunu düşündüm: iyi ki gelmişim. Sergi, izleyiciyi uzaktan tutmuyor; aksine içine alıyor. Bakılan değil, karşılaşılan bir üretimle karşı karşıyasınız.
Semiha Berksoy’un sanatı tek bir disipline ait değil ve bunu saklamıyor. Opera, resim ve performans aynı hikâyenin parçaları gibi ilerliyor. Resimler estetik kaygıdan çok duygu taşıyor. Figürler güçlü, bakışlar net, renkler cesur. Hiçbiri çekingen değil ve bu tavır serginin tamamına yayılıyor.
En sevdiğim tarafı, Berksoy’un kendi hayatını anlatırken hiçbir şeyi yumuşatma ihtiyacı duymaması oldu. Aşk, kayıp, yalnızlık ve sahne duygusu olduğu gibi duruyor. Bu dürüstlük sergiyi samimi kılıyor. Bazı işlerin karşısında uzun süre durmak istedim; Bazı işlerin karşısında uzun süre durmak istedim; bazılarıysa beni zorlamadan düşündürdü.
İstanbul Modern’in ferah alanı, bu yoğun anlatıyı taşıyabilecek bir zemin sunuyor. İşler rahatça geziliyor, göz yorulmuyor. Sergi tek bakışta tüketilmiyor; tekrar dönme isteği uyandırıyor. Bu da benim için iyi bir sergi ölçütü.
Sergiden çıkarken hissettiğim şey netti: Bu sergi bana iyi geldi. Düşündürdü, etkiledi ve iz bıraktı.
Semiha Berksoy sergisi, İstanbul Modern’de yolunuz düşmüşken “bakılsa iyi olur” değil, mutlaka görülmeli dediğim işlerden biri.
